Vahdet 20 yaşında henüz üniversiteyi kazanmış ve ailesinden çok uzakta okuyan bir psikoloji öğrencisidir. Okuduğu şehirde kendisine devlet yurdunda yer çıkmamasından ve özel yurtlarında çok pahalı olmasından dolayı mecburen Gülen cemaatinin evlerinde kalmaktadır.
Vahdet okulda gördüğü derslerde özellikle ünlü psikolog ve sosyologların sürekli olarak insanlar ve toplumların tepkilerini ölçmek için birtakım deneyler ve gözlemler yaptığını görür. Bu deneyler ve gözlemler Vahdet'i çok etkiler ve kendisi de evlerinde kaldığı bu hayırsever (!) cemaat ile ilgili bir toplumsal deney yapmaya karar verir.
Vahdet bu deneyine Gülen cemaatinin Kuran'a ve mealinin okunmasına çok önem vermediğini iddia eden sürekli risale ve Gülen kitaplarının okutulduğunu söyleyen bir arkadaşının bu iddiasını ölçmek için başlar.
Vahdet'in Gülen Cemaati Deneyi tam olarak bir ayı kapsamaktadır. Vahdet bu bir aylık süreci ikiye böler. Bu bir aylık sürecin ilk bölümünde yani ilk iki haftasında Vahdet cemaat evinde sürekli olarak Kuran ve mealini okur. Risale ve F.Gülen kitaplarına elini dahi sürmez. Okuma saatlerinde, okuma saatleri dışında kalan vakitlerde Vahdet sürekli olarak sadece ama sadece Kuran okur. Bu 2 haftanın sonunda evindeki en yetkili kişi olan ''ev abisi'' Vahdet'e gelir ve onu uyarır. ''Kuran okuman elbette çok güzel ama bak hocaefendinin kitaplarını hiç okumuyorsun, böyle olmaz'' der Vahdet'e. Böylece Vahdet'in deneyinin ikinci bölümü başlar.
Vahdet bir aylık sürecinin ikinci bölümü olan son iki hafta boyunca Kuran'ı bir kenara bırakır, sürekli olarak risaleler ve Gülen kitapları okur. Bu iki haftada elini Kuran'a sürmez bile. Bu iki hafta boyunca yine hem okuma saatlerinde hem de diğer saatlerde sürekli olarak elinde Gülen kitapları vardır. Bu iki haftalık sürecin sonunda Vahdet ev abisinden bir uyarı bekler. Çünkü Kuran okumayı bırakmıştır. Gülen kitaplarını bıraktığında hassasiyetini hemen belli eden bu İslam çalışanı (!) Vahdet Kuran'ı bir kenara bıraktığında da elbet uyarısını yapacaktır diye düşünür. Fakat herhangi bir uyarı gelmez. Ev abisi Vahdet'in okuduğu kitaplardan gayet memnundur ve bir eksiklik görmemektedir. Vahdet bir insanın üstelik dini eğitiminin ne olduğu nerden olduğu neyi referans edindiği muğlak bir insanın kitaplarını okumadığında hatalıdır. Bütün müslümanların değişmediğine hemfikir olup, Allahın doğrudan sözleri ve müslümanın asıl referansı olan Kuranı okumadığındaysa bir hatası yoktur bu güzide (!) cemaatin gözünde.....
Okumadıklarından da bilmezler ki ;
Bâtıl ona, ne önünden gelebilir ne de arkasından. Hakîm ve Hamîd Allah'tan bir indirmedir o. (Fussilet Suresi 42. ayet)
De ki: "Yemin olsun, eğer insanlar ve cinler şu Kur'an'ın bir benzerini getirmek üzere bir araya toplansalar, birbirlerine de destek olsalar, onun bir benzerini yine de ortaya getiremezler." (İsra Suresi 88. ayet)
Not: Gülen cemaatinin içinde 1 hafta dahi bulunmuş biri bu sürecin hep böyle işleyeceğini zaten bilir. Ama ben yinede söyleyim bu yazdıklarımı işkembeden sallamıyorum, Vahdet diye biri elbette yok ama bu deneyi yapan ve bu sonucu alan bir babayiğit var.
Yıl 1943... Japonya'da Hiroşima şehri yakınlarında bir kız çocuğu doğdu. Bebeklerin kendilerine has güzelliklerinin yanında, kendi ırkının da verdiği şirinlikle çok güzel bir kız çocuğu. Ailesi adını saf, temiz (sada) çocuk (ko) anlamında Sadako koymuştu. İnsanların ne zaman doğduğu, nerede doğduğu, hangi şartların ortasında kendisini bulacağı kendi elinde değil ve Sadako'da insanoğlunun dünyaya nefretini en çok kustuğu bir dönemde II. Dünya Savaşında dünyaya gelmişti.
Sadako daha çok küçükken bile hareketliliği ve neşesiyle ailesinin mutluluk kaynağıdır.Fakat bu mutluluğu engelleyecek olan şey; İnsanoğlunun konu öldürmek olduğunda en uzmanlaşmış yaratık olmasıydı. Sadako iki yaşına geldiğinde, ''özgürlükler ülkesi (!) , barışın koruyucusu (!)'' Amerika Birleşik Devletleri dünyanın sancılarını yıllarca çekeceği bir felakete sebep oldu. Yaptıkları atom bombasını amacına ulaştıkları savaşı artık noktalamak için insanları hiçe sayarak Hiroşima'ya attılar. Koskoca bir Japon şehri bir anda kül oldu. Aynı saniye içerisinde 50bin insan öldü.
Sadako ve ailesi şans eseri (belki de tam tersine şanssızlık) hayatlarını kaybetmediler, hatta yaralanmadan kurtuldular. Japonlar bu büyük etkinin açtığı yaraları sarmaya çalışırken Sadako ve aileside hayatta kalmış olmalarına şükrederek yaşamlarına devam ediyorlardı. Sadako hala çok hareketli, neşe saçan bir kızdı. Ve okulununda atletizm takımında koşu yarışmalarına katılıyordu. Okulunun, takımının, bölgesinin en iyi koşucusuydu. Atletizm konusunda bir geleceğinin olduğu bile düşünülebilirdi.
Sadako 12 yaşına geldiğinde Amerikalıların yıllara yaydığı canilikleriyle tanıştı Sadako ve ailesi. Sadako kanser hastalığına yakalanmıştı ve hastalık da hızlı ilerliyordu. Sadako'yu hastaneye yerleştirmek zorunda kalmışlardı. Ailesinin karamsarlığı, hatta doktorların umutsuzluğuna rağmen Sadako yaşından beklenmeyecek derecede ümitvari ve mücadeleciydi. Hastalığın geçeceğine inanıyor ve hala etrafına gülümseyerek bakıyordu. Bu dönemde hastane de kendi yaşlarında ve kanser hastası olan bir çocuğun ölümü Sadako'yu sarsmış ama vazgeçirmemişti.
Sadako'nun bu tavrı hem ailesini hem doktorlarını hem de okuldaki arkadaşlarını çok etkiler. Japonlar bir çocuğun 1000 tane kağıttan turna yaptığı zaman dileğinin kabul olacağını düşünüyorlardı, böyle bir geleneğe sahiptiler. Sadako'nun hayata sımsıkı tutunmasından etkilenen arkadaşları ona kağıttan turna kuşları yapmaya başladılar. Bunun haberini alan Sadako'da hastane de kağıttan turna kuşları yapmaya başlar. Artık bulduğu her kağıttan yapar turna kuşlarını. Arkadaşlarının Sadako'ya gönderdikleri ile birlikte binin üzerinde kağıttan turna kuşu yaparlar. Sadako turna kuşlarını kucağında toplar ve dileğini diler; ''İyileşmek ve yeniden koşmak istiyorum''.
Maalesef insanların zulmünü, caniliğini kağıttan yapılmış turnalar ve saf, temiz çocuk (Sadako)ların masum inanç ve çabaları bu zülmü telafi edemiyorlardı. 1955 yılına gelindiğinde hastalığa yakalandığı aynı yıl, 12 yaşında kanserden hayatını kaybetti. Kucağında turna kuşlarıyla, hayata gözlerine yumdular.
Sadako bugün Japon çocukların, inancın kahramanıdır. Japonlar hiçbir kahramanlarını unutmadıkları gibi Sadakoyuda unutmadılar. Hiroşima'ya adına bir barış anıtı dikildi. Ve turna kuşu Sadako'dan beri silahsızlanmanın ve barışın simgesi, beyaz güvercinlerin kardeşidir. Gerçekleşmesi imkansız barış fikrinin sonsuz işaretidir.
Dipnot: Hayat bizim tesadüf adını verdiğimiz ilginç ve birçok kez anlamlı kesişmelerle doludur. Bugün 16 Mart. Benim kahramanım ''Amerikalı'' Rachel Corrie'nın bir ''Filistinli''nin evini korurken bir ''İsrail'' bulldozerinin altında kalarak hayatını kaybetmesinin 9. yıldönümü. Ve bir ''Amerikalı''nın attığı bombanın yıllar süren etkisiyle hayatını kaybeden ''Japon'' Sadako Sasaki için Kağıttan Turna Kuşları yazısı. İnsanlar dosttur, devletler düşman !
Bu videoyu ilk defa bugün izledim. Videoda oynadığı dizilerdeki karakterler sayesinde çokça sevilmiş kişilere ''Evrimi savunuyorum'' dedirtilmiş. Videoyu izledikten sonra aklıma birçok şey geldi, ama ben de bu beğenmediğim tavıra girmemek için önce videoyu koyuyorum. Videoyu izleyin ve sonra yazıyı okuyun ki yazıdan bağımsız düşünebilesiniz.
1400lü yıllardan beri özellikle Avrupa'da 1900lü yıllardan sonra da Türkiye'de sürekli olarak kullanılan psikolojik bir dayatma vardır. Bu dayatma ; din ile bilimin rekabet içinde olduğu dayatması. Din ile bilimin rekabet içerisinde olduğu tek bir alan tek bir bilimsel kanun dahi göremezsiniz. Buna rağmen Kur'an'ın bilimsel ayetlerinden etkilenmiş birçok insan görebilirsiniz.
Günümüzdeyse bu dayatmanın temelini ''Evrim'' oluşturuyor. Öncelikle evrim artık Darwin'in Türlerin Kökeni kitabını yayınladığı zamankinden çok daha farklı bir hal aldı. Hatta biyolojinin bir alt dalı olmaktan çok başlı başlına bir bilim dalı haline geldi. Bu bilim dalında kabul edilebilir kesin kanıtlanmış olan şeyler olduğu gibi garip bir şekilde kanıtlanmamış olmasına rağmen birçok insan tarafından kesin kabul edilmiş taraflarda var. Evrim içerisinde ele alınan adaptasyonu inkar etmek gerçekten cahilliktir örneğin. Fakat burada asıl nokta şu; Ne ben ne siz ne de şu videoda konuşan adamlar bırakın evrimsel biyolog olmayı, geçtim normal bir biyolog olmasını, bu adamlar,siz,ben bilim adamı dahi değiliz. Bizim konuşmalarımız ancak ve ancak google'ın bizim karşımıza çıkarabildiği ölçüdedir. Bu videoda evrimi savunan ve ne hikmetse bunu savunan herkes gibi karşısına dini alan insanların 3ü tiyatro 1i de mimarlık mezunu insanlar. Bir Fen-Edebiyat fakültesinin biyoloji 1. sınıf öğrencisi kendilerinden daha iyi bilir bu konuları. Ama her zaman popüler insanlar vasıtasıyla bilim, dine karşı kullanılıyor.
Videoda ilk olarak Emin Gürsoy konuşmaya başlıyor. Ve burada benim çok dikkatimi çeken anlatmak istediğim başka bir konu var. İnsanoğlu yapısı gereği az veya çok şekilcidir. Türkiye'de ise her açıdan şekilcilik almış başını gidiyor zaten. Başı kapalıya müslüman açıksa ne öyle ne değil, sakalı varsa alim, namaz kılmıyorsa ahlaksız, başı kapalıysa gerici, sakalı varsa yobaz, namaz kılıyorsa cahil. Bunlar farklı kesimlerin şekillere göre verdiği yargılar. Bu hayatta birçok insanı söylediğiniz şeylerle etkileyemezsiniz, çünkü insanlar söylediklerinizden çok şeklinize odaklanırlar. Bu aslında beyninizin de size oynadığı bir tür oyun, siz farkında olmadan bilinçaltınız şekle odaklanır ve yorumlar yapar, eğer buna karşı koymazsanız siz de yargınızı bu yönde verirsiniz. Bunu bilen insanlarda anlatmak istediklerini verdikleri şekillerle desteklerler. ''Dine karşı bilim'' dayatması sürekli kullanılan bir argüman demiştik. Video Emin Gürsoy'la başlıyor ve dikkat edin sol altta verilmek istenen fikir, arka fondaysa çok daha önemli olan şekil var. Kitaplık !!! Eminim Emin Gürsoy'da bu kitapların hepsini okumuş, bu videoda evrimle ilgili görüşlerini belirtmeden önce evrim teorisi hakkında yazılmış bütün kitapları edinmiş, hem savunan hem karşı çıkan görüşleri değerlendirmiştir (!) ??? İşte bu yüzden diyorum o 1. sınıf Biyoloji öğrencisi kendilerinden daha çok fikir sahibidir diye. Arkada verilen o kitaplar çok önemlidir. Bilimden bahsediyoruz burda, bakın arkada kaç tane kitap var biz doğruları söylüyoruz, bakın kitaplarıma ahaha :)) Bunlar artık bilinen şeyler, evde siz bile video hazırlarken bu psikolojik teknikleri bilmeden kullanırsınız, fon müzikler, seçtiğiniz fontlar, resimler hep bilinçaltını etkileme şekilleridir. Ama daha da önemlisi bunun farkına varmak, birşeyleri izlerken okurken birini dinlerken kendinizi karşınızdaki şekilden arındırın. Emin olun herşey daha çok açık oluyor o zaman.
Çocukluğumun ''Kuşçu''su :)) Emin Gürsoy'un videoya girişine lütfen dikkat edin. Videoda duyduğumuz ilk kelimeler, ilk cümle ''Şimdiki iktidar'' !! Ne oluyoruz beyler ? Konu bilimdi, evrimdi, gelişecektik, aydınlanacaktık. Nerden çıktı siyaset. Güya bilim adına hazırlanan videoya adamlar siyasetle giriyor. İnsan evrimi konusunda ben de büyük sıkıntılar çektim zamanında doğru muydu yanlış mıydı, var mıydı, yok muydu ? Fakat sizin evinizden ulaşabileceğiniz kaynaklar ancak biryere kadar gidebiliyor. Kesin bir karara varamıyorsunuz. Benim varabildiğim kesin kararsa şu oldu; Ben insan evrimi var ya da yok diyemiyorum. Bu bilim adamlarının bileceği bir iştir. Fakat insan evrimi benim inancımı sarsabilecek güçte de değildir. Zira insan evrimi varsa bile benim inancıma göre kaynağı yine yaratandır. Fakat bilim ve dini sürekli bir mücadele içinde gösteren insanların asıl amacı bilimi yüceltmek değil, dini aşağılamak olduğu için onlar olaya böyle bakmazlar. Dawkins bile Evrimden çok din hakkında konuşuyor lan, biyologmusun yoksa ilahiyatçı mı ? Halbuki halihazırda hem evrimi savunup Kur'an'dan bu konuda ayetler gösteren ilahiyatçılarda vardır. Ama onlar göz önünde olmamalılar. Çünkü o zaman Bilim vs Din dayatması çöker. Ben bunların hiçbirisi için doğrudur diyemem, inancın temelini de oluşturmaz zaten bunlar, orada ki kıstas bambaşka şeylerdir. Fakat beni bu konuda ciddi anlamda kızdıran şey bu insanların bilimi yüceltme değil, dini aşağılama istekleri. Ben senin neye taptığınla ilgilenmiyorum, istersen git cinsel organına tap beni ilgilendirmiyor, ama sen neden benim neye taptığımla bu kadar ilgilisin ?? Bilim adamları kendi siyasi görüşlerini haklı çıkarmak ya da dinlerin söylediklerini yalanlamak adına mı çalışırlar. Kesin gayeleri bu mudur ? Bugün birçoklarının amacı budur evet. Ki bu da yaratana inancın doğruluğunun kanıtlarıdır.
Arkasındaki bütün kitapları okumuş, aydın, modern, ilerici, bilimsel bakış açısına sahip ve dogmatik görüşlerden uzak Emin Gürsoy daha baştan bombayı patlatıyor. ''Evrim teorisinin 200 yıl önce kanıtlanmış olması''... Bakın kendisi ben aslında sırayla gitmek istiyorum ama burda bir parantez açayım, videonun ilerisinde bu iktidar beni 3 yaşında çocuk sanıyor diyor. Valla onu bilmiyorum ama ya gerçekten 3 yaşında çocuksun ya da sen bizi 3 yaşında çocuk sanıyorsun. 200 yıl önce kanıtlanan evrim ne demek yahu. Devlet Bahçeli'nin bile basitçe yapabileceği bir hesaplamayla 2012-1858=154 sonucuna ulaşırız :)) 1858 yılı Darwin'in Türlerin Kökeni kitabını yayınladığı ve bir bakıma evrim teorisi fikrinin başlangıç yılıdır. 154 yıllık bir geçmişe sahip olan ve hala insan evrimi açısından kanıtlanmamış olan evrim teorisi 200 yıl önce kanıtlanmış. Çok ilginç valla, kendisi geleceği, geçmişi ve bugünü aniden aynı saniyede topladı lan ahaha :)) Daha sonra da bu bilimsel video da bir 2 iktidar lafı daha edip sözü başkasına devrediyor.
Levent Üzümcü konuya zorunlu din dersi hakkında konuşarak giriyor. Ben söylediklerine baştan aşağıya katılıyorum. Din derslerinde İslamın öğretilmesinin ve bunun zorunlu olmasının doğru olmadığını düşünüyorum. Hea Din Kültürü dersi yüzünden sınıfta nasıl kalabilmiş ona pek inanasım gelmiyor ama neyse :)) Levent Üzümcü'nün burada dedikleri çok doğru 1. sınıf biyoloji öğrencileri evrimi kendilerinden iyi bilir demiştim, benim gibi 1. sınıf eğitim fakültesi öğrencisi de eğitimi kendilerinden iyi bilir :)) Ve bu konuda çok haklılar, eğitim belli bir dini veya ideolojiyi öğrencinin öğrenmesi zorunluluğunu dayatmamalıdır. Çünkü Hristiyan çocuğunda, 1 tane bile olsa budist çocuğunda, şamanist, ateist çocuğunda eğitim görmeye hakkı vardır. İstemiyorsa da öğrenecek diye zorlamak zorbalıktır. Bu saçma şeyi kim ortaya atmışsa zaten nasıl becermiş anlamak zor, ulan İslam zaten ''Dinde zorlama yoktur'' diyor. Her neyse dediğim gibi söylediklerine baştan aşağı katılıyorum. Ama yine aynı soru geliyor aklıma; Siz bu videoyu bilim adına hazırlamadınız mı ? Sol altta Evrim yazmıyor mu ? Nerden ne ara dini derslere geldiniz ?? Videoya tekrar Emin Gürsoy giriyor ve bir iki kere daha 200 yıl tezini savunuyor :)) Müfredatta evrimin olması gerekliliğini söylüyor ve evrimsel müzisyen Nejat Yavaşoğullarının evrim hakkındaki görüşlerine geçiyoruz :)) Kendisi orda ne dedi o cümle ne zaman başlamış nereye gitmiş ben tam olarak anlamadım ama sanırım söylemek istediği şey inançlı insanların evrim hakkında konuşmayacağı çünkü yaratanın ceza vermesinden korktularından bahsediyor. Evet böyle insanlar yok değil var. Yani ben de o evrimle ilgili internette araştırma yaptığım dönemde durumu savunanlar ve savunmayanlar yönünde incelemiştim. Reddedenler kısmında büyük sıkıntılar yaşamıştım çünkü birisi merak ettiği şeyi soruyor, altında ki cevaplar ''Kafanı bulandırma'' ''Boşver sen bunları'' ''Yalan bunlar yalan boşver'' gibi cümlelerdi ya da modern dansöz ya da Allah birdir dese ''Dur lan bir düşüneyim'' dedirtebilecek şahıs Adanan Oktardı.
Ve Erkan Can'a geliyor sıra, videoda 200 yıl cümlesi benim favorim ama konuşanlar arasındak favorim kesinlikle Erkan Can :)) Cebinden Nutuk çıkan Che Guevera havasında giriyor konuya. Sesini şöyle boğazına kadar çekiyor ve ''Cahil toplumları yönetmek çok daha kolaydır'' diyor. :)) Çok haklı :)) ''Uyanık insanı birşey söyleyemezsin'' cümlesini hala düşünüyorum filolojik olarak incelenmesi gereken bir cümle çünkü :)) Daha sonra Nejat Yavaşoğulları aslında çok güzel birşeyden bahsediyor. ''Kafalarında kurdukları sistemin çökmesine neden olacak birşey çünkü bu, sorgulama !'' diyor. Bu gerçekten çok önemli. Ben kendi adıma edindiğim bütün fikirlerimi sorgulayarak edindim, birçok kez yaratanın varlığını sorguladım, İslamı, Kur'an'ı sorguladım. Ama sonunda her defasında çok daha inanarak devam ettim. Çünkü samimi sorgulamanın sonucu mutlaka inanca gidiyor. Fakat burada da ciddi bir samimiyetsizlik var, yıllardır her yerde duyarsınız bu sorgulama meselesini, dini sorgulama. Ben insanlara henüz inancınızı sorgulayın demiyorum, diyemiyorum. Ben kendi adıma sorguladım çünkü sorgulamazsam gerçekten inanmış olmayacaktım. Fakat bu sorgulama acaba hayatın her alanında yapılıyor mu bu samimi aydın insanlarımız tarafından. Mesela o eğitimden dem vuran insanlar Türkiye'deki eğitimin ideolojik dayatmasından bahsediyor mu ? Aslında ben bu konuda yazmayı da planlıyordum ama yeri gelmişken değineyim. Bakın Milli Eğitim'in genel amaçlarının birinci maddesi ; Atatürk inkılap ve ilkelerine ve anayasada ifadesini bulan Atatürk milliyetçiliğine bağlı ; Türk milletinin milli, ahlaki, insani, manevi ve kültürel değerlerini benimseyen, koruyan ve geliştiren; ailesini vatanını ve milletini seven ve daima yüceltmeye çalışan; insan haklarına ve anayasanın başlangıcındaki temel ilkelere dayanan demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyetine karşı görev ve sorumluluklarını bilen ve bunları davranış haline getirmiş yurttaşlar yetiştirmek... Amaç budur. Milli Eğitim Yasası söyler bu amacı. Peki ne oldu ideolojik eğitimin yanlışlığına, sorgulayan gençlik yetiştirmeye ne oldu ? İlerici, akılcı gençlik yetiştirecektik ne oldu ? Senin Milli Eğitiminin ilk amacı Atatürk ilke ve inkilaplarına bağlı birey yetiştirmek diyor. Bakın ben ilkeler ve inkılaplar doğrudur yanlıştır demiyorum. Tartışma konusu bu da değil. Konu şu eğer bunlar yanlış şeylerse neden bunlara bağlı birey yetiştiriyorsun, yok bunlar doğru şeylerse ben malmıyım ki ilk amacın beni buna bağlı yetiştirmek, ben göremiyormuyum Atatürk ilke ve inkılaplarının doğruluğunu ? Yoksa sen beni doğruyu yanlışı görecek ve ayırt edip karar verebilecek şekilde yetiştirmek yerine biz baştan belirleyelim onlar bunlara bağlı yetişsinler derdindemisin ? Ne oldu peki o çok anlatılan özgür, sorgulayan gençliğe ? Acaba Nejat Yavaşoğulları bu konudan da biyerde bahsetmiş midir hiç ? Bahsetmesini geçtim farkında mıdır ? Farkında olmamasını da geçtim farkına varsa anlatır mı ? Gözümde insanların neye inandığı hangi partili oldukları, kaç model arabaya bindikleri, gece yatağa kimi attıkları zerre önemli değil insanlardan sadece samimiyet bekliyorum. Ama bu insanlarda en son bulunacak şey sanırım samimiyet.
Levent Üzümcü gerçekten doğru mantıklı şeyler söylüyor. Özellikle Erkan Can'ın çocukça cümleleri ile Emin Gürsoy'un muhteşem 200 yıl teoremine kıyasla doğru konuşuyor. Benim neye inanacağıma karar veremezsin, bunu sen belirleyemezsin diyor. Çok doğru, ben de aynen böyle düşünüyorum. Sanırım bunları söylerken ''dindar nesil yetiştirme'' meselesine atıfta bulunuyor. Eğitimin dindar nesil yetiştirmek gibi bir amacı falan olamaz. Neden böyle düşündüğümü yukarı da zaten açıklamıştım. Ama gözden kaçan bir nokta varki eğitimin dinsiz nesil yetiştirme gibi bir amacı da olamaz. Birileri kendi oluşturdukları inançları doğrultusunda nesiller yetiştirmek isterken, diğerleri de dinsiz nesil yetiştirmek istiyor, biz bunların ikisinide karşıyız.
Adamım ve videonun favori karakteri Erkan Can'ın bombası geliyor. ''O zaman bilime inanmasınlar, e doktora da gitmesinler.'' :)) Bu savunma üzerine, bu cümle üzerine ben birşey yazmak istemiyorum, bunun yorumunu siz yapın :)) Ben tekrar güleyim, eğleneyim diye yazdım buraya :))
Videonun devamında da balçık güneş bir iki cümle söyleniyor. Genel olarak doğru mantıklı cümleler ama Levent Üzümcü'nün söylediği ''Su taşar bilim durmaz'' cümlesi de aklıma bunlardan bağımsız başka bir olayı getiriyor. Bazı insanlarda oluşan algı nedeni öğrenilen olayların yaratıcı kaynaklı olmadığı anlamına gelmesi olabiliyor. Üstelik bunlardan birisi de Stephen Hawking.
Bu videoyu uzun zaman önce izlemiştim. Yanlış hatırlamıyorsam güneş tutulmasına vikinglerin yüklediği tanrısal anlamdan bahsediyordu ve sonra biz bilimadamları bunu açıkladık bunun tanrısal kaynaklı olmadığını kanıtladık diyordu. İki dakika tüm fikirlerinizden sıyrılıp bir düşünün. Bilimin nedenini açıklamış olması yaratanın bunu yaptığı, gerçekleştirdiği ve yaratıcı olduğu gerçeğini nasıl etkiler ?
Aslanım Erkan Can ''Bilim, bilim, bilim ben de ona inanırım işte'' diyerek sağolsun beni de haklı çıkarıyor :)) Modern dünya bilimi insanların saf inançlarına karşı yeni bir inanç olarak kullanıyor. Biz bilime karşı falan değiliz biz bu dayatılan önermeye karşıyız ve doktora da gidiyoruz sevgili Erkan Can :)))
Erkan Can sesini birkez daha boğazının tam ortasına çekip Nazımdan bir dize okuyor. Gerçi onu da yanlış okuyor ben doğrusunu yazıyım da bir katkımız daha olsun :))
Yalanla besliyorlar sizi, halbuki açsınız.
Etle, ekmekle beslenmeye muhtaçsınız.
Ardından da ''Koyun gibisin kardeşimmmm'' diyor :)) Burada kendisinden Türkiye'nin %60'ı aptaldır cümlesi de beklerdim ama sonraki sefere sanırım. :))
Ve sonunda sırayla herkes evrimi savunuyorum diyerek sloganı söylüyor. Tabi benim adamım Erkan Can slogan yerine ''E Evrimsiz olmaz ! '' diyerek farkını ortaya koyuyor.
Ben size kendi düşüncelerimi ve bu videodaki salt gerçeği, hemen göze çarpacak saçmalıkları anlatıyorum. Beyninizi şekilcilikten uzaklaştırın diyorum, o zaman inandığınız şeye de her ne olursa olsun çok daha sağlam inanırsınız.
Birinin insanlığa kattığı değerle, insanlıktan gördüğü değer her zaman ters orantılıdır. Dünya, aldığı 700 patentle bu konuda hala dünyanın en iyisi olan Tesla'ya, Türkiye'de henüz 1940lı yıllarda açtığı uçak fabrikasıyla Hollanda'dan dahi sipariş alabilen Nuri Demirağ'a ne kendi ülkeleri ne de dünya hiçbir zaman hakettiği değeri vermemiştir. Tesla parasız bir halde bir otel odasında ölürken, Demirağ'da ''devlet tarafından'' iflas ettirilmiş bir fabrika ile yaşamını devam ettirmek zorunda kaldı. Bu değer görememe meselesi Devrim Arabaları'nın başına gelenler ile, Banu Avar'ın günümüzde ne kadar popüler olabildiği gibi birçok örnekle devam ettirilebilir. Benim aklıma ilk gelenler bu isimlerdir genellikle. Ve tabi yine bunun en büyük örneklerinden biride Rachel Corrie. Varlığını Filistinli insanların gelecekleri için feda eden Rachel Corrie, güya en güçlü müslüman ülke olan Türkiye tarafından bilinmez, anılmaz, anlatılmaz. Kendisini anlatmaya da tam anlamıyla bizim kelimelerimiz yetmez, bıraktığı insanlık dersi ile birlikte, ailesine yazdığı mektuplarda en büyük miraslardan biri.
Kendisini anlamak için bu mektupları okumak çok önemli;
7 Şubat 2003
Merhaba arkadaşlarım ve ailem, ve diğerleri,
Filistin'e geleli şu anda iki hafta ve bir saat oldu, ve buna rağmen gördüklerimi anlatmakta kelime bulamıyorum. Benim için en zoru, Birleşik Devletler'e mektup yazmak için oturduğum zaman burada olup bitenler hakkında düşünmek—lükse açılan sanal geçitle ilgili bir şey. Buradaki çocukların pek çoğu hiç, evlerinin duvarlarındaki tank mermisi delikleri, ve bir işgal kuvvetinin onları yakın civarlarda sürekli izleyen kuleleri olmadığı bir gün yaşamış mıdır, bilmiyorum. Tam emin olmasam da, bu çocukların en küçüğünün bile, her yerde hayatın böyle olmadığını anlayabildiğini düşünüyorum. Ben buraya gelmeden iki gün önce sekiz yaşında bir çocuk bir İsrail tankı tarafından öldürülmüş, ve çocukların birçoğu bana onun ismini mırıldanıyor, “Ali”—veya duvarlarda onun posterlerini gösteriyor. Çocuklar bana “Keyf Şaron?” “Keyf Bush?” diye sorup, beni kötü Arapçamla konuşturmayı da çok seviyorlar, ben “Bush Mecnun” “Şaron Mecnun” deyince de gülüşüyorlar. (Şaron nasıl? Bush nasıl? Bush deli. Şaron deli.)
Elbette ki tam olarak düşündüğüm bu değil, ve İngilizce bilen bazı büyükler de sözümü düzeltiyor: Bush miş Mecnun... Bush bir işadamı. Bugün “Bush bir maşadır” demeyi öğrenmeye çalıştım, fakat tam doğru çevirisini öğrenebildiğimi düşünmüyorum. Her neyse, burada, küresel hiyerarşinin işleyişinin, benim yalnızca iki yıl kadar önce olduğumdan çok daha iyi farkında olan sekiz yaşında çocuklar var—en azından İsrail konusunda.
Gene de, hiçbir miktarda okuma, konferanslara katılma, belgesel izleme ve kulaktan dolma bilginin beni buradaki durumun gerçekliğine hazırlayamayacağı düşüncesindeyim. Görmeden bunu hayal edemiyorsun, ve gördükten sonra bile, bu deneyiminin hiç de o gerçekliği bütünüyle yansıtmadığının farkındasın: İsrail Ordusu'nun silahsız bir ABD vatandaşını vurması durumunda karşılaşacağı zor durum, ve ordu kuyuları yıktığında benim gene su satın alacak paramın olacak olması, ve elbette, her zaman terk etme şansımın bulunması. Benim ailemden hiç kimse, memleketimde, bir ana caddenin sonundaki bir kuleden bir roketatar tarafından, arabamızla giderken vurulmadı. Bir evim var. Gidip okyanusu görme hakkım var. Gene benim için, bir duruşma yapılmadan aylarca ya da yıllarca bekletilmek de çok zor bir ihtimal (bunun sebebi, diğer çoğundan farklı olarak, beyaz bir ABD vatandaşı olmam).
Okula veya işe gitmek için çıktığımda, Mud Koyu ile Olympia şehir merkezinin ortasında bir kontrol noktasında bekleyen ağır silah donanımlı bir asker (işime gidip gidemeyeceğime, ve işimi tamamladığımda tekrar evime gidip gidemeyeceğime karar verme yetkisine sahip bir asker) olmayacağına emin olabilirim. Dolayısıyla, eğer ben bu çocukların yaşadığı dünyaya ulaşmam ve kısa süreliğine ve de kısmen içine girmemden sonra nefret hissi duyuyorsam, tersine, onlar benim dünyama girselerdi ne hissedeceklerini merak ediyorum.
Onlar Birleşik Devletler'deki çocukların anne ve babalarının vurulmadığını biliyorlar, ve okyanusu görmeye gidebildiklerini biliyorlar. Fakat eğer okyanusu görmüş olsanız, ve su bulma sıkıntısının olmadığı, (su kaynaklarının) geceleyin buldozerler tarafından yok edilmediği, huzurlu bir yerde yaşamış olsanız, ve eğer uykudan evinizin duvarlarının aniden içeriye yıkılmasıyla uyanmak korkusu hissetmeden bir gece geçirseniz, ve eğer hiçkimsesini kaybetmemiş insanlarla karşılaşsanız— eğer ölüm saçan kuleler, tanklar, silahlı “yerleşimler” ve bu şimdiki dev metal duvar ile çevrelenmemiş bir dünyanın gerçekliğini yaşasanız, dünyanın tek süpergücü tarafından desteklenen, dünyanın dördüncü büyük ordusunun, sizi vatanınızdan silmek için yaptığı devamlı baskıya karşı direniş içinde, sağ kalma—yalnızca yaşama—mücadelesiyle geçen tüm çocukluk yıllarınız için dünyayı affedebilir miydiniz, merak ediyorum. Bu, buradaki çocuklar hakkında merak ettiğim bir şey. Gerçekten bilselerdi, ne olacağını merak ediyorum.
Tüm bu karmaşayı düşünürken, şu an Refah’ta, yaklaşık 140.000 insanın yaşadığı, hemen hemen yüzde 60’ının mülteci olduğu—birçoğunun ikinci veya üçüncü kez iltica ettiği—bir şehirdeyim. Refah 1948’den önce de vardı, ancak buradaki halkın çoğunun kendileri yahut ataları, eski Filistin—şu anki İsrail— topraklarındaki evlerinden buraya göçe zorlanmış. Refah, Sina geri Mısır’a geçince, ortadan ikiye bölünmüş.
Şu anda İsrail ordusu, Filistin’deki Refah ile sınır arasına, bir insansız bölge oluşturacak şekilde, on dört metre yüksekliğinde bir duvar inşa ediyor. Refah Halk Mülteci Komitesi’ne göre altı yüz iki ev buldozerlerle tamamen yıkıldı. Kısmen yıkılan ev sayısı daha da fazla.
Bugün, bir zamanlar evlerin bulunduğu yerlerde, yıkıntıların tepesinde yürürken, sınırın öte tarafındaki Mısırlı askerler yaklaşan bir tankı haber vermek için bana “Kaç! Kaç!”1 diye bağırdılar. Ondan sonra ise el salladılar ve “İsminiz nedir?”2 diye sordular. Bu dostça merakta rahatsız edici bir şey var. Bu bana hatırlattı ki, hepimiz diğer çocukları merak eden çocuklarız: Tankların yolunda gezinen tuhaf kadınlara bağıran Mısırlı çocuklar. Neler olup bittiğini görebilmek için saklandıkları duvarın arkasından kafalarını uzatıp, tanklar tarafından vurulan Filistinli çocuklar. Tankların karşısına pankartlarla duran uluslararası çocuklar. Tanklarda rasgele, bazen bağıran—bazen de el sallayan—İsrailli çocuklar; birçoğu zorla buraya getirilmiş, birçoğu sadece saldırgan, biz uzaklaşırken evlere ateş eden.
Sınır boyunca, ve Refah ile sahil boyu uzanan yerleşimler arasında kalan batı bölgesinde, sürekli olarak tankların varlığının yanı sıra; burada—ufuk boyunca ve sokakların sonlarında—sayabileceğimden de fazla sayıda IDF3 kuleleri var. Bazıları sadece asker yeşili metalden. Diğerlerinde, içeride ne yapıldığı anlaşılmaması için bir tür fileyle kaplı olan, bu tuhaf sarmal merdivenlerden var. Bazıları, binaların ufuk çizgisinin hemen altına gizlenmiş. Sonraki bir gün, bizim çamaşır yıkamak, ve pankart asmak için kasabayı iki defa geçmek için harcadığımız zaman içerisinde, bunlardan bir yenisi daha yükseldi.
Sınıra en yakın olan bölgelerin bir kısmının, en az yüz yıldır burada yaşamış olan ailelerin ikamet ettiği esas Refah olmasına karşın, Oslo’ya göre, Filistin’in kontrolündeki bölgeler yalnızca, şehir merkezinde bulunan 1948 kampları. Ancak gördüğüm kadarıyla, herhangi bir kulenin görüş alanı dışında olan bir yer, eğer varsa bile çok azdır. Apaçi helikopterlerine veya saatlerce şehrin üstünde vızıltılarını duyduğumuz görünmez arı uçaklarının kameralarına karşı korunaklı bir yer, kesin olarak yok.
Dış dünyayla ilgili haber almakta zorlanıyorum, fakat Irak’ta savaşın kaçınılmaz duruma geldiğini duyuyorum. Burada “Gazze’nin yeniden işgali” konusunda büyük bir endişe hakim. Gazze her gün bir ölçüde yeniden işgal ediliyor, ancak bence asıl korkulan, takların, bazı sokaklara girerek, insanları köşelerden gözleyip vurmak ve birkaç saat ya da gün sonra da geri çekilmek yerine, tüm sokaklara girmesi ve burada kalması. Eğer insanlar halen bu savaşın tüm bu bölge halkına nelere mal olduğunu düşünmüyorlarsa, artık düşünmeye başlamalarını umuyorum.
Sizin buraya gelmenizi de umuyorum. Biz burada beş altı uluslararası eylemciyiz. Bizden kendi bölgelerinde bulunmamızı isteyen semtler Yibna, Tel El Sultan, Hay Selam, Brazil, Blok J ve Blok O. Ayrıca İsrail ordusu burada bulunan en büyük iki kuyuyu yıktığı için, Refah’ın varoşlarında bulunan bir kuyunun gece boyunca beklenmesi gerekiyor.
Belediye su idaresine göre, geçen hafta yıkılan kuyular Refah’ın su kaynaklarının yarısını teşkil etmekteydi. Birçok yerden halk, enternasyonallerden evleri daha fazla yıkıma karşı korumaya çalışmak için, gece de hazır bulunmalarını rica etti. Akşam saat ondan sonra, gece çıkmak çok güç çünkü İsrail ordusu sokaklarda gördüğü herkesi direnişçi sayıyor ve onlara ateş ediyor. Dolayısıyla şu çok açık ki, sayımız pek az.
Hala inanıyorum ki memleketim Olympia, Refah’la kardeş-halk ilişkisi biçiminde bir girişimi başlatmaya karar verdiği takdirde çok şey kazanabilir, ve çok da şey verebilir. Bazı öğretmenler ve çocuk toplulukları e-posta değişimine ilgi göstermişlerdi, ancak bu, yapılabilecek dayanışma çalışmasında buzdağının sadece ucu.
Birçok insan, seslerinin duyulmasını istiyor; ve bana göre biz bu sesin ABD’de, kendim gibi iyi niyetli enternasyonallerin süzgecinden değil; enternasyonaller olarak ayrıcalıklarımızı biraz kullanarak, doğrudan duyulmasını sağlamalıyız. Ben, çok sağlam bir koruyucu olduğunu düşündüğüm, insanların her duruma karşı örgütlenme, ve her duruma karşı direnme yeteneğini, yeni öğrenmeye başlıyorum.
ABD’den arkadaşlarımdan aldığım haberlere memnun oldum. Şelton/Washington’da bir barış grubunu örgütleyen, aynı zamanda Washington DC’deki 18 Ocak büyük protestosunun koordinasyonunda yer almayı başarmış bir arkadaşımdan gelen bir haberi yeni okudum.
Buradaki insanlar basını takip ediyorlar, ve bugün bana gene Birleşik Devletler’de büyük protestolar olduğunu, Birleşik Krallık’ta da “hükümetin sorunları olduğunu” söylediler. Öyleyse onlara, burada insanlara, aslında emin de olamayarak, Birleşik Devletler’de birçok insanın hükümetimizin politikalarını desteklemediğini, ve direnişi küresel örneklerden öğrendiğimizi söylediğimde, artık tam bir Polyanna gibi hissetmememi sağladıkları için teşekkür ediyorum.
20 Şubat 2003
Anneciğim,
Şu anda İsrail ordusu Gazze’ye giden yolu kazdı, ve ana kontrol noktalarının ikisi de kapandı. Bu, üniversiteye gidip yeni dönem kaydını yaptırmak isteyen Filistinlilerin, bunu yapamayacağı anlamına geliyor. İnsanlar işine gidemiyor ve diğer tarafta kalanlar evine dönemiyor; yarın Batı Şeria’da toplantıları olan enternasyonaller de bunu yapamayacak. Uluslararası beyaz insan imtiyazımızdan ciddi biçimde faydalanmayı deneseydik muhtemelen bunun üstesinden gelebilirdik fakat bu aynı zamanda, hiçbirimiz yasadışı bir iş yapmamış olsak bile, bu yüzden tutuklanma ve sınır dışı edilme tehlikesini doğuruyor.
Gazze şu anda üçe bölünmüş durumda. “Gazze’nin yeniden işgali” ile ilgili konuşmalar var, fakat benim bunun olacağından ciddi olarak şüphem var, çünkü bu, şu anda İsrail adına jeopolitik anlamda aptalca bir hareket olacaktır. Bana göre daha muhtemel olanı, daha küçük çapta olan, uluslararası-halk-protestosu-radarının fark edemediği baskın harekatlarının ve belki de, sık sık işaret edilen “toplu nakiller”in hızlandırılması olacaktır.
Şu anda Refah’tayım, ve kuzeye gitmeyi düşünmüyorum. Nispeten güvenlikte olduğumu hissediyorum, ve daha büyük çapta bir baskında benim için en büyük tehlikenin tutuklanmak olacağını düşünüyorum. Gazze’nin yeniden işgali yönünde bir hareket, Şaron’un her tarafa yerleşimler kurma yolunda şu anda çok düzgün işlemekte olan, ve yavaş yavaş fakat emin adımlarla Filistinlilerin azminin kırılmasına neden olan, barış-görüşmeleri-sırasında-suikastlar / toprak işgali stratejisine4 karşı yapılan protestolardan, çok daha büyük çapta protestolara neden olacaktır. Bana bakmakta olan bir sürü, çok iyi Filistinli olduğunu bilin. Biraz grip mikrobu kaptım, onlar da bana iyileşmem için çok hoş, limonlu içecekler verdiler. Ayrıca, halen yattığımız kuyunun anahtarlarını saklayan kadın bana durmadan seni soruyor. Zerre kadar İngilizce bilmiyor, fakat çok sık annem hakkında soru soruyor—seni aradığımdan emin olmak istiyor.
Sana ve Babama ve Sarah’a ve Chris’e ve herkese sevgiler.
Rachel
27 Şubat 2003
(Annesine)
Seni seviyorum. İnan, çok özlüyorum. Kabuslar görüyorum, rüyalarımda siz ve ben içeride, dışarıda tanklar ve buldozerler evimizi çevirmiş görüyorum. Bazen adrenalin haftalar boyu bir anestetik ilaç etkisi yapıyor, ve sonra akşamları ya da geceleri ise tekrar, beni perişan ediyor—bu, durumun gerçekliğinin küçük bir kısmı. Buradaki insanlar adına gerçekten çok korkuyorum. Dün, bir babanın, arkasında ellerinden tutmuş iki küçük çocuğuyla, evinin havaya uçurulacağını düşündüğü için, dışarıda tanklar, ve bir keskin nişancı kulesi ve buldozerler ve Jeep’lerin durduğu bölgeye doğru gidişini izledim. Jenny ve ben, birkaç kadın ve iki küçük bebekle birlikte evin içerisindeydik. Ona yanlış çeviri yapmamız yüzünden, patlatılacak olanın kendi evi olduğunu sanmasına sebep olmuştuk. Aslında, İsrail ordusu yakınlarda bir yere bırakılmış—Filistinli direnişçilerin yaptıkları gibi gözükmekte olan—bir patlayıcıyı imha etmekle uğraşmaktaydı.
Bu olay, Pazar günü tank ve buldozerler—300 insanın geçim kaynağı durumunda olan—25 serayı yıkarken, 150 kişinin tutuklanarak yerleşim bölgesinin dışında toplanıldığı ve bu sırada kafalarının üstünden ve çevrelerine ateş açıldığı yerde oldu. Patlayıcı, seraların tam önünde—tankların geri gelmeleri halinde tam geçecekleri giriş noktasındaydı. Bu adamın, evinde durmak yerine, tankların görüş alanına doğru çocuklarıyla birlikte yürümeyi daha az tehlikeli gibi hissedişini düşününce, dehşete kapıldım. Hepsinin öldürüleceğinden çok korktum ve onlarla tankın arasına durmaya çalıştım. Bunlar her gün oluyor, fakat çok acı bir biçimde, bu babanın iki küçük çocuğuyla kendini dışarı atıvermesi, sadece, şu anda beni daha da fazla etkiledi; muhtemelen bunun sebebi ise onun bana göre, bizim tercüme hatalarımız yüzünden dışarı çıkmasıydı.
Telefonda Filistinlilerin başvurduğu şiddetin durumu daha da kötü yaptığına dair söylediklerin üzerine uzun uzun düşündüm. İki yıl önce altmış bin Refah’lı işçi İsrail’de çalışıyordu. Şu anda İsrail’e çalışmak için 600 kişi gidebiliyor. Bu 600 kişiden çoğu taşındı, çünkü bura ile Aşkelon (İsrail’deki en yakın kent) arasındaki üç kontrol noktası, eskiden 40 dakikada alınan bu yolu, şimdi 12 saatlik ya da, hiç geçilemeyen bir yolculuğa çeviriyor. Bunun yanı sıra, Refah’ın 1999’da iktisadi büyüme kaynakları olarak sahip olduğu her şey tümüyle yok edildi—Gazze uluslararası havaalanı (uçak pistleri yerle bir olunca tümüyle kapatıldı); Mısır’la ticarette kullanılan sınır (geçişin tam ortasında şimdi dev bir İsrail keskin nişancı kulesi var); denize ulaşım (son iki senedir bir kontrol noktası ve de Guş Katif yerleşimi tarafından tamamıyla kesildi). Refah’ta bu İntifada’nın başından bu yana yıkılan ev sayısı 600’ün yukarısında; genellikle direnişle bağlantısı olmayan, sadece sınır bölgesinde yaşayan insanların evleri. Belki artık, Refah’ın dünyanın en fakir yeri olduğu resmi olarak kabul edilir. Yakın bir zamana kadar burada bir orta sınıf vardı. Ayrıca geçmişte, Gazze’den Avrupa’ya götürülen çiçeklerin Erez geçişinde güvenlik taramaları nedeniyle iki hafta bekletildiğini duyuyoruz. İki hafta önce kesilmiş çiçeklerin Avrupa pazarındaki değerini tahmin edebilirsin, böylece o pazar da kurumuş oldu. Ve sonra buldozerler gelir ve halkın sebze tarlaları ve bahçelerini yerle bir eder. İnsanlar için geriye ne kalıyor?
Eğer aklına bir çözüm geliyorsa söyle. Benim gelmiyor.
Eğer içimizden birinin tüm yaşamı ve huzuru tamamıyla altüst edilseydi, ve eski tecrübelerimize dayanarak, askerler ve tanklar ve buldozerlerin her an bizim için geleceklerini ve ne kadar zamandır yetiştirdiğimiz bütün seralarımızı yıkacaklarını bildiğimiz halde, çocuklarımızla beraber, her an daralan bir yerde yaşasaydık, ve bunu bazılarımızın da dövülmesine ve 149 kişiyle beraber saatlerce bir yere kapatılmasına katlanarak gene yaşamak zorunda olsaydık—geri kalan neyimiz varsa korumak için sence biraz kabakuvvete dayanan yöntemlere başvurmayı deneyebilir miydik? Bu özellikle, yıkılmış meyve bahçeleri ve seralar ve meyve ağaçları gördüğümde aklıma geliyor—nice zahmetle, yıllarca bakımı ve işlemesi yapılmış. Sizi düşünüyorum, ve üzerine düştüklerinizin gelişmesinin ne kadar zaman aldığını ve bunun ne çok özveri istediğini. Şuna gerçekten inanıyorum ki, benzer bir durumda, çoğu insan yapabildiği en iyi ölçüde kendini savunurdu. Bence Craig amcam bunu yapardı. Bence büyük olasılıkla büyükannem de yapardı. Bence ben de yapardım.
Bana pasif direnişi sormuştun.
Dün o patlayıcı havaya uçurulduğunda ailenin evinin tüm camları kırıldı. O sırada bana çay ikram ediyorlardı, ben ise iki küçük bebekle oynuyordum. Şu anda zor bir durumdayım. Acı çeken insanların sürekli, tatlılıkla, üzerime titremeleri beni tam anlamıyla hasta ediyor. Birleşik Devletler’de böyle bir şeyin size çok abartılı geleceğini biliyorum. Doğrusu çoğu zaman, buradaki insanların, bilinçli olarak yaşamlarının yok edilişinin gözle görülürlüğüne rağmen, bu saf iyilikleri bana gerçek dışı gibi geliyor. Gerçekten de dünyada böyle bir şeyin, bundan daha fazla tepki görmeden gerçekleşebildiğine inanamıyorum. Acı veriyor, geçmişte de verdiği gibi, dünyanın nasıl korkunç bir yere dönüşmesine göz yumuşumuza tanıklık etmek. Sizle konuştuktan sonra, belki bana tam olarak inanmadığınızı hissettim. Aslında öyle ise daha iyi, çünkü ben her şeyden çok, bağımsız eleştirel düşünüşün önemine inanırım. Ayrıca sizleyken, söylediğim her iddianın kökenini değerlendirmekte her zamankinden çok daha dikkatsiz davrandığımın da farkındayım. Bunun gibi birçok nedenden dolayı, bence kendiniz gidip, araştırmanızı yapmalısınız. Fakat bu, yaptığım iş hakkında kaygı duymama sebep oluyor. Yukarıda açıkça belirtmeye çalıştığım her durum—ve daha birçoğu—aşama aşama, genellikle belli etmeden, fakat gene de çok şiddetli bir biçimde, belirli bir grup insanın yaşam şanslarının ellerinden alınmasını ve yok edilmesini anlatıyor. Benim burada gördüğüm bu. Suikastlar, roket saldırıları ve çocukların vurulması zulümdür—fakat bunları düşünürken, konunun özünü gözden kaçırmaktan endişeliyim. Buradaki insanların büyük çoğunluğu—buradan kaçmaya yetecek maddi güçleri olsa bile, toprakları için direnişi sürdürmekten vazgeçip sadece buraları terk etmek isteseler bile (bu, belki de, Şaron’un olası hedeflerinden, daha az zalimce olanı gibi gözüküyor), bir yere gidemezler. Çünkü, vize başvurusu için İsrail’e dahi giremezler, ve çünkü, hiçbir ülke onları kabul etmez (bizim ülkemiz de, Arap ülkeleri de). Bu durumda, bence bütün yaşam imkanı, insanların dışarıya çıkamadığı, dar bir alana (Gazze) hapsedildiği için, bana göre bu durum soykırım tanımına uymaktadır. Çıkabilselerdi bile, bana göre gene soykırıma girerdi. İstersen uluslararası hukuktan, soykırımın tanımına bir bak. Şu anda hatırlayamıyorum. Bunun daha iyi, örneklemeli bir açıklamasını yapabilmeyi umuyorum. Öyle doldurulmuş sözcükleri kullanmayı sevmiyorum. Benim bu yönümü sen bilirsin. Sözlere çok önem veririm. Gerçekten, meseleyi iyice açıklamak, ve insanların kendi yorumunu yapmasına imkan tanımak isterim.
Neyse, daldan dala konuyorum. Anneciğime yazmak ve ona bu sürüp giden, sinsi soykırıma tanık olduğumu ve çok korktuğumu, ve insan doğasının iyiliğine olan temel inancımı sorgulamaya başladığımı anlatmak istedim. Bu artık bitmeli. Bana göre hepimizin her şeyi bırakıp, yaşamımızı bunun sona ermesi için çabalamaya adamamız, iyi bir fikirdir. Bana göre bu, artık aşırı bir düşünce değildir. Ben hala, Pat Benatar dinleyerek dans etmeyi ve erkek arkadaşlar bulmayı ve iş arkadaşlarımın karikatürlerini çizmeyi çok istiyorum. Fakat bunun sona ermesini de istiyorum. Hissettiğim şey güvensizlik ve korku. Hayal kırıklığı. Bunun dünyamızın esas gerçeği olması ve bizim, aslında, buna ortak olmamızdan dolayı hüsrana uğradım. Benim dünyaya gelirken istediğim bu olamazdı. Buradaki insanların dünyaya gelirken istedikleri bu olamazdı. Sen ve Babam bebek yapmaya karar verdiğinizde, beni getirmek istediğiniz dünya bu olamazdı. Capital Gölü’ne bakıp “İşte koca dünya, ben geliyorum.” derken, sözünü ettiğim bu değildi. Rahat bir yaşam süreceğim ve belki, hiç gayret etmeden, soykırıma ortak oluşumun farkına varmadan yaşayacağım bir dünyaya geldiğimi söylemek istememiştim. Dışarıda bir yerlerde şiddetli patlamalar oluyor.
Filistin’den döndüğümde, muhtemelen kabuslar görecek ve burada olmayışım yüzünden kendimi suçlu hissedeceğim, fakat bu bana daha fazla çalışma gücü verebilir. Buraya gelmek, bugüne kadar yaptığım en iyi işlerden biriydi. Dolayısıyla eğer saçmalıyorsam, veya İsrail ordusu beyazlara zarar vermemeye olan ırkçı meyilinden vazgeçerse, doğrudan doğruya bunun sebebini, benim de dolaylı olarak desteklediğim, ve kendi devletimin ana sorumlusu olduğu bir soykırımın ortasında bulunuşuma bağlayın.
Seni ve Babamı çok seviyorum. Tartışma dilimin kusuruna bakma. Tamam, yanımdaki birkaç yabancı adam bana leblebi ikram ediyor, yeyip teşekkür etmem gerek.
Rachel
28 Şubat 2003
(Annesine)
E-postama yanıt verdiğin için teşekkürler Anneciğim. Sizden, ve beni düşünen diğer insanlardan bir şeyler duymak bana çok iyi geliyor.
Sana yazdıktan sonra yaklaşık 10 saat boyunca, grubumla bağlantım kesildi. Bu sürede, Hay Selam’daki cephe üstünde yaşayan bir aileyleydim, benim için yemek hazırladılar, kablolu TV’leri de var. Evlerinin ön cepheye bakan iki odası kullanılamıyor çünkü duvarlarda mermi delikleri var, dolayısıyla tüm aile—üç çocuk ve anne baba—ebeveynlerin odasında yatıyor. Yerde, en küçük kız olan İman’ın yanında yatıyorum, ve hepimiz battaniyeleri paylaşıyoruz. Oğullarına İngilizce ödevinde biraz yardımcı oldum, ve hep birlikte Hayvan Mezarlığı ismindeki korku verici bir film izledik. Filmi izlerken yaşadığım korku galiba hepsine çok gülünç geliyordu. Cuma tatil günü, uyandığımda da Arapça seslendirilmiş Lastik Ayıcıklar’ı seyrediyorlardı. Onlarla kahvaltıyı yaptım ve orada bir süre oturup bu koca battaniye yığınının içinde aile ile beraber, bana Cumartesi sabahı çizgi filmlerini andıran şeyi seyretmenin keyfini çıkardım. Sonra Nidal’ın ve Mansur’un ve Büyükannenin ve Rafet’in ve yanlarında kalmamı can-ı yürekten isteyen bu geniş ailedeki diğer herkesin yaşadığı, B’razil tarafına doğru yürüdüm. (Bu arada, öbür gün, Büyükanne bana, boyuna üflediği ve siyah şalını işaret ettiği, Arapça, pandomimli bir ders verdi. Nidal’a, ona annemin burada birisinin bana, sigaranın ciğerlerimi kapkara yaptığıyla ilgili bir ders verdiğini bilseydi memnun olacağını söylettim.) Nuseret kampından onları ziyarete gelen gelinleriyle de tanıştım, ve onun küçük bebeğiyle oyun oynadım.
Nidal’ın İngilizcesi her gün daha da gelişiyor. O, bana “kardeşim” diyen. Büyükanneye İngilizce nasıl “Merhaba. Nasılsınız?” denildiğini öğretmeye başladı. Her an geçen tank ve buldozerlerin sesini duyabiliyorsun, fakat hepsi de birbirlerine, ve bana karşı gerçekten çok içtenler. Filistinli arkadaşlarımlayken, insan hakları gözlemcisi, belgeleyici, ya da doğrudan-eylem direnişçisi görevi üstlenmeye çalıştığım zamankilerden, biraz daha az korku duyduğumu hissediyorum. Onlar, büyük mücadelelerin nasıl verildiğine dair iyi bir örnek. Bu durumun onlara her bakımdan, çok büyük sıkıntılar yaşattığını—ve sonunda onları alt edebileceğini—biliyorum, fakat gene de onların, yaşamları içerisinde süren bu dehşete, ve ölümün sürekli kol geziyor olmasına karşın, insanlıklarını—gülüşlerini, cömertliklerini, ailelerine ayırdıkları vakti—bu kadar iyi korumaktaki güçleri beni şaşkına çeviriyor. Bu sabahın ardından kendimi çok daha iyi hissediyorum. Neredeyse ilk elden, hala ne denli canavarlaşabilmemizin mümkün olduğunu keşfedişimin hayal kırıklığı üzerine yazmak için, uzun zaman harcadım. Hiç değilse şunu belirtmeliyim ki, insanların—daha önce hiç görmemiş olduğum kadar—en korkunç hallerdeki sahip olduğu gücün, ve temel insanlığını yitirmeme yeteneğinin derecesini de keşfetmekteyim. Galiba aslolan onur. Bu insanlarla tanışmanızı isterdim. Belki, umarım, bir gün bu da olur.
Rachel
8 Şubat 2003
Dün akşam gönderdiğim e-postaya birçok düşünceli yanıt aldım, fakat şu anda birçoğuna yanıt yazmak için zamanım yok. Verdikleri cesaret, sordukları sorular ve eleştiriler için herkese teşekkürler. Daniel’in yanıtı benim için özellikle daha fazla ilham verici idi, bunun için de paylaşmaya değer buldum. İsrail’deki Yahudi halkın işgale direnişi, ve İsrail ordusunda görev reddedenlerin üzerlerine aldıkları olağanüstü büyük tehlike, özellikle Birleşik Devletler’de yaşayan bizler için, bizim adımıza zulümler işlendiğinin farkına vardığımızda nasıl davranmamız gerektiği konusunda bir örnek arz etmektedir. Teşekkür ediyorum.
7 Şubat 2003’te Rachel’a Geliyor:
Ben IDF’de bir yedek başçavuşum. Askeri dilekçeler, vicdanen durumdan rahatsız olanların itirazlarıyla dolmakta. Çoğu aileleriyle kalan yedek subaylar. Bunlar geçmişte, ateş altında cesaretini ispat etmiş askerlerdir. Bazıları altı aydan fazladır hapis yatmakta ve daha ne kadar yatacakları belirsiz.
AWOL5 ve görev retlerinin sayıları ise ulusal tarihimiz boyunca görülmemiş miktarlara ulaştı; bu retler, sivillerin yaralanma tehlikesi olan hedeflere ateş açılmasını içeren emirlere karşı yapılıyor. İsrail’de işin kıt olduğu ve insanların evlerini ve işlerini Şaron’un kan davası yüzünden yitirdiği bir vakitte, birçok profesyonel asker—aralarında pilotlar ve istihbarat personeli de bulunuyor—hapis ve işsizliği, ancak katliam olarak adlandırabildikleri şeye yeğledi.
Ben Askeri Adliye dairesine bildirmekle görevliyim—kaçak askerleri yakalayıp buraya çıkartmak benim vazifem. 18 aydır rapor tutmadım. Bunun yerine, ISM’liler6 ve diğer uluslararası eylemcilerin benim çocukların neler yaptığını iddia ettiklerini, filme belgeleyerek kendi gözlerimle görmek için, yeteneklerimden ve itimatnamemden yararlanıyorum.
Ülkemi seviyorum. İsrail’in şu anda çok kötü insanların önderliğinde olduğuna inanıyorum. Yerleşimcilerle yerel polisin çatıştığını ve sınır polisinin de onur kırıcı biçimde davrandığını düşünüyorum. Onlar İsrail halkının %40’ının düşüncesine göre bir yüzkarası; ve eğer herkes bizim bildiklerimizi bilse halkın %90’ına göre bir yüzkarası olurdu.
Lütfen mümkün mertebe çok belgeleme yap, ve hiçbirine kendi fikirlerini katıp da süsleme yapma. Burada basın, çok inandırıcı7 bir denetim aracı vazifesi görmektedir. Bunu mektuplarında arkadaşlarına belirt. Değişik rütbelerden, işgal bölgelerinde görev yapanlar arasında, gördüklerinden midesi bulanan birçok asker var.
IDF’de bir şeref şifresi vardır—“tovhar henehşik” diye söylenir. Bunu, korkunç bir şey yapmak üzere olan bir kardeşimize, örneğin silahsız bir mahkumu öldürecek veya gayrı ahlaki bir emri yerine getirecek olan birine söyleriz. Bu kelimesi kelimesine, “silahların saflığı” demektir.
Bir askere kendi dilinde söylenebilecek bir başka sözlü ifade ise “dihgıl şahor”dır—“siyah bayrak” demektir. Eğer “Etah Miteçet Dihgıl Şahor” dersen, bu “Ahlaka aykırı emirleri uyguluyorsunuz” demek olur. Bunu “aptal, yanlış düşünceli yabancılar”dan işitmek ağır ve sarsıcı bir durumdur.
Mümkün olan her durumda askerlerle konuşarak mücadeleni ver. Onların sana saygısızca davranmış olduğu gibi onlara saygısızlık etme hatasına düşme. Bunu hak etsin ya da etmesin, saygı, tıpkı saygısızlık gibi, karşındakini etkiler.
Çok iyi bir şey yapıyorsunuz. Bunun için teşekkür ederim.
Barış,
Danny
Annesine e-postasının devamı, 28 Şubat 2003:
Ömrümün bir Filistin devleti yahut demokratik bir İsrail-Filistin devleti kuruluşunu görmeme yeteceğine inanıyorum. Filistin’e özgürlük bana göre, tüm dünyada mücadele veren halklar için çok büyük bir umut kaynağı olacaktır. Bana göre bu aynı zamanda, Birleşik Devletler’in desteklediği, antidemokratik rejimler altında mücadele veren Arap halklarına da büyük ilham kaynağı olabilir.
Sizin ve benim gibi orta sınıftan, imtiyazlı olup, bu imtiyazlarımızı destekleyen yapıların farkına varan insanların sayısını artırmayı, ve imtiyazları olmayanların da bu yapıları yıkma çabalarını desteklemeye başlamayı istiyorum8.
Sivil toplumun topyekun uyanışa geçtiği ve vicdanının, baskı altında tutuluşuna olan itirazının, ve diğerlerinin acısını paylaştığının, güçlü ve yankılanan bir kanıtını ortaya koyduğu 15 Şubat gibi anların çoğalmasını istiyorum. Birleşik Devletler’de, çocuklara eleştirel düşünüşü öğreten Matt Grant ve Barbara Weaver ve Dale Knuth gibi daha fazla öğretmenlerin ortaya çıkmasını istiyorum. Şu anda gerçekleşen uluslararası direnişin, farklı insan gruplarının diyaloğuyla, her türden meselenin çözümlenişini verimli hale getirmesini istiyorum. Buna alışkın olmayan hepimizin demokratik yapılar içerisinde çalışabilmek için daha iyi yetenekler geliştirmesini ve kendi ırkçılığımıza ve sınıfçılığımıza ve seksizmimize ve heteroseksizmimize ve yaş ayrımcılığımıza ve sağlık ayrımcılığımıza son vermesini ve daha etkin olmasını istiyorum.
Bir şey daha—genel protestolar konusunda bu konuyu çok düşünüyorum—birkaç hafta evvel sadece 150 kişinin katıldığınki gibi. Genel bir protestoyu örgütlediğim veya katıldığım zaman onun gerçekten çok küçük, utandırıcı olmasından ve basının bana gülmesinden endişe ediyorum. Çoğu sefer gerçekten küçük oluyor ve çoğunda da basın bizle alay ediyor. 150 kişilik protestomuzun sonrasındaki hafta sonunda hemen hemen 2000 kişilik bir protestoya davetlendik. Küçük bir protesto gerçekleştirmemize ve doğal olarak bunun tüm dünyada yer bulmamasına rağmen, bazı yerlerde “Refah” sözcüğünden Arap basınının haricinde söz edildi. Colin Seattle’daki protesto için İngilizce ve Arapça “Olympia Refah’ta ve Irak’ta savaşa hayır diyor” yazılı bir pankart hazırladı. Resimlerine, burada Muhammed ismindeki bir zatın işlettiği Rafah-today9 adlı ağ sayfasında yer verildi. Buradaki ve diğer her yerdeki insanlar o resimleri gördüler.
On yıldır her Cuma, Irak’ta yaptırımlar yüzünden ölen çocukların sayısını gösteren pankartlar asan Glen’i düşünüyorum. Bazı zamanlar bir ya da iki insan orada olur ve diğer herkes onların deli olduğunu düşünür ve onları kınardı. Şimdi ise Cuma gecelerinde çok daha fazla insan var.
Onlar 4. ile State’i kavuşturanlardır10, ve klaksonlar ve sallanan eller, ve başparmak-yukarı işaretleriyle karşılanıyorlar. Onlar orada diğer insanların da bir şey yapmalarına olanak veren bir ortam hazırladılar. Onlar kendileri tepkilere maruz kalarak, başka birisi için, editöre mektup yazmaya, veya bir mitingin en arkasında yer tutmaya � veya, ona Irak’ta çocukların ölümünün bildirildiği yol kenarında durarak tepki toplamaktan birazcık daha az saçma görünen herhangi bir şey yapmaya karar vermeyi kolaylaştırdılar.
Yalnızca sizin neler yaptığınızı işitmek bana kendimi daha az yalnız, daha az yarayışsız, daha az görünmez hissettiriyor. O klakson ve havaya kalkan ellerin yararı oluyor. Resimlerin yararı oluyor. Colin’in yararı oluyor. Uluslararası basın ve hükümetimiz bize etkili, önemli, çabamızda haklı, yürekli, zeki, değerli olduğumuzu söylemeyecekler. Birbirimiz için bunu biz yapmalıyız, ve bunu yapmamızın bir yolu da açıktan, çabamızı sürdürmektir.
Bana göre ayrıca Birleşik Devletler’deki insanların imtiyaz sahibi olmayan insanların bu mücadeleyi her ne pahasına olursa olsun yapmaya devam edeceklerini fark etmeleri, çünkü onlar kendi yaşamları için mücadele etmekteler. Biz onlarla birlikte mücadele de edebiliriz, ve onlar da onlarla birlikte mücadele ettiğimizi bilirler, ya da onları bu mücadeleyi kendi başlarına yapmaları için ve onların katledilişindeki suç ortaklığımız yüzünden bize lanet okumaları için yalnız da bırakabiliriz. Ben hakikaten burada kimsenin bize lanet okuduğunu hissetmiyorum.
Ayrıca, özellikle buradaki insanların, bizim onlar adına hayatımızı tehlikeye atışımızdan daha çok, öncelikle rahatımız ve sağlığımızla ilgilendiğini hissediyorum. En azından bu benim için böyle. Silah sesleri ve bomba patlamaları ortasında, insanlar bana bir dolu çay ve yiyecek vermeye çabalıyor.
Sizi seviyorum,
Rachel
Rachel’ın son e-postası
Merhaba Baba,
E-postan için teşekkür ederim. Bazen tüm zamanımı, annemin meseleyi sana da nakledeceğini varsayarak, ona propaganda yapmaya harcıyorum gibi geliyor, dolayısıyla sen ihmal edilmiş oluyorsun. Beni fazla düşünmene gerek yok, şu anda ben en çok, etkili olamayışımızdan endişe duyuyorum. Hala olağandışı bir tehlikede olduğumu hissetmiyorum. Refah son zamanlarda daha sakin görünüyor, belki de ordu kuzeydeki baskınlarla meşgul olduğu için—hala silahlı saldırı ve ev yıkımları sürmekte—bu hafta bildiğim kadarıyla bir ölüm var, fakat daha da büyük bir baskın gerçekleşmedi. Eğer bu olursa, Irak’ta savaş başladığında, bu durumun nasıl değişeceği hakkında ben de bir şey söyleyemiyorum.
Savaş karşıtı mücadelenizi yükselttiğiniz için de teşekkürler. Bunu yapmanın kolay bir iş olmadığını biliyorum, ve muhtemelen bulunduğunuz yerde, benim bulunduğum yerdekine göre çok daha zordur. Charlotte’daki gazetecilerle konuşmayı gerçekten çok istiyorum—ilerlemeyi hızlandırmak için ne yapabileceğimi lütfen bana bildir. Buradan ayrılınca ne yapacağıma, ve ne zaman ayrılacağıma karar vermeye çalışıyorum. Şu anda, mali durumumun Haziran’a kadar kalmaya yeteceğini düşünüyorum. Olympia’ya dönmeyi şu an hiç istemiyorum, fakat eşyalarımı garajdan temizlemek ve buradaki deneyimlerim hakkında konuşmak için dönmem gerek. Diğer taraftan, bir kere okyanus ötesine geçtiğim için, okyanusun ötesinde bir süre kalmaya çalışmak adına güçlü bir istek duyuyorum. İngilizce öğretimiyle ilgili işlere bakmayı düşünüyorum—çok çabalayıp Arapça öğrenmeyi istiyorum.
Ayrıca dönüşte İsveç’i ziyaret etmek için davet aldım—sanırım çok ucuza da yapabilirim. Refah’tan da makul bir dönüş planıyla ayrılmak istiyorum. Grubumuzun çekirdek üyelerinden biri yarın ayrılmak zorunda—ve onun insanlarla vedalaşmasını izlemek bana bunun ne kadar zor olacağını anlatıyor. Buradaki insanlar burayı terk edemezler, dolayısıyla bu her şeyi karmaşıklaştırıyor. Onlar, bizim buraya tekrar gelişimizde kendilerinin hayatta olup olmayacaklarını bilmeyişleri gerçeğinin de çok iyi farkındalar.
Bu yer hakkında büyük suçluluk duygusuyla yaşamayı gerçekten istemiyorum—bu kadar kolay gelebilmek ve gidebilmek—ve geri gitmemek. Bana göre bir yerlere bağlılık duymak kıymetli bir şeydir - bunun için bir yıl kadar süre içinde buraya geri dönmeyi planlayabilmeyi istiyorum. Tüm bu olasılıkların içerisinden bana göre en yüksek ihtimalle, dönüşte en az birkaç haftalığına İsveç’e gideceğim—biletleri değiştirip toplam 150 Dolar veya ona yakın bir ücrete Paris’te İsveç’e gidiş ve dönüş bileti alabilirim. Fransa’daki aile ile aslında bağlantı kurmaya çalışmam gerektiğini biliyorum—fakat gene de bunu yapmayacağımı zannediyorum. Sadece durmadan sinirli olacağımı ve oralarda dolaşmaktan hoşlanmayacağımı düşünüyorum. Hem bu, şu anda bana çok büyük bir zenginlik içine geçiş gibi görünüyor—bunun yüzünden ayrıca durmadan büyük bir sınıfsal suçluluk duygusu da hissedebilirim.
Eğer yaşamımın geri kalanında ne yapmam gerektiğiyle ilgili fikirlerin varsa lütfen bana söyle. Sizi çok seviyorum. Eğer bana yazmak istiyorsanız, sanki tatilde Hawaii’nin büyük adasında bir kampta yerli dokuması öğreniyormuşum gibi yazabilirsiniz. Burada hayatı kolaylaştırabilmek için yaptığım bir şey de düşler alemine dalıp bir Hollywood filminde veya Michael J Fox’un oynadığı bir komedi dramasında olduğumu hayal etmek. Sen de birşeyler düşünüp tasarlayabilirsin, ben de katılmaktan memnun olurum. Kocaman sevgiler Babacığım.,
Rachel
Aslında İngilizce yazılmıştır. (B. Şimşek)
Aslında İngilizce yazılmıştır. (B. Şimşek)
Israeli Defence Forces: İsrail Savunma Kuvvetleri. (B. Şimşek)
Anlatılmak istenen, Şaron Hükümeti’nin esas hedefi işgallere meşru zemin hazırlamak olan, göstermelik “Saldırılara misilleme” stratejisidir. (B. Şimşek)
Aslında İngilizce yazılmıştır: “İzinsiz görev terki”. (B. Şimşek)
International Solidarity Movement: Uluslararası Dayanışma Hareketi. Rachel’ın üyesi olduğu, Filistin’deki işgale karşı, şiddet içermeyen yöntemlerle eylem düzenleyen bir uluslararası dernek / örgüt. (B. Şimşek)
Mektubu yazan bunu, insanları yanıltıcı anlamında kullanıyor. (B. Şimşek)
Adından da anlaşıldığı gibi, küresel sömürü (emperyalizm) ve vahşi kapitalizm, dünya ölçeğinde sistemlerdir. Rachel’a göre, buna karşı dünya halkların verdiği antiemperyalist mücadelede de bu nedenle, imtiyaz (ekonomik güç) sahibi olmayanların, hatta imtiyaz sahibi (orta sınıftan) olup devrimi arzu eden kesimle bile enternasyonalist dayanışma yolunu kullanması gerekir. (B. Şimşek)
Rafah-today: Refah-bugün. (B. Şimşek)
Aynı yıl, ABD’nin emperyalist devlet politikalarına karşı, 4. ve State caddelerinin birleştiği yerde bir eylem gerçekleştirildi. Gösteri sırasında kavşaktan geçen insan ve araçlar korna çalarak, el sallayarak, ve zafer işaretleriyle eyleme destek verdiler. (B. Şimşek)
İlk defa 3 yıl önce varlığından haberdar olduğum büyük bir kahraman Rachel Corrie. O günden beri girdiğim her arkadaş ortamında, akrabalarla olan sohbetlerde, konuların bitip konuşmaların tıkandığı anlarda anlatmaya başladığım ve beni tanıyan herkesin onu da tanıması, bilmesi gerekir diye düşündüğüm büyük kahramanım Rachel Corrie.
Yaşamın temelini oluşturan birçok konuda bakış açımı değiştiren, bakış açıma bir milat kazandıran olay Rachel Corrie'nin hikayesinin hayatıma girmesidir. Rachel Corrie benim için adeta bir ''besmele'' halini aldı. Artık her yeni atıldığım ortamda, işte, çalışma da ilk emeğim kendisi hakkında olsun istiyorum. Bu blogunda besmelesi Rachel Corrie olsun. Ne kadar çok fazla yerde adı geçer, hikayesi ne kadar çok bilinirse insanlarında bakış açılarını o yönde değiştirip etkileyebilir diye düşünüyorum.
Rachel Corrie 1979 doğumlu bir aktivistti ve 2003 yılında bir buldozerin altında yaşamını yitirdi. Buraya kadar herşey 23 yaşında Amerikalı bir genç kızın dramatik ölümü gibi duruyor. Fakat olayın arkasında büyük bir insanlık dersi, büyük bir kahramanlık öyküsü var. Rachel Corrie henüz 23 yaşında iken Amerika'da Washington, Olympia'daki rahat yaşamını bırakıp, Uluslararası Dayanışma Hareketi adlı aktivistlerin oluşturduğu bir STK ile Filistine gider. Aktivistler her zaman için benim sonsuz saygı duyduğum insanlardır. Fakat Rachel'ın henüz 23 yaşında hayatının en güzel yıllarında orta gelirli ve rahat bir aileye sahipken, dünyanın belkide en güvenli yeri Washington'da yaşarken, dünyanın belki de en güvensiz yeri Filistin'e gitmesi saygı duymaktan da öte anlatılması gereken bir davranış, bir cesarettir. 2003 yılının Ocak ayı evinden kalkıp binlerce km ötede bambaşka bir ırktan, bambaşka bir dinden, bambaşka kültürden insanlara, zulmün altında ezilen insanlara yardım etmek için Filistine gidiyor. Rachel Corrie'nin burada asıl amacı dünyanın ilgisini bölgeye çekmekti. İnsanların çok büyük bir çoğunluğunu izlediği TV haberleri, okudukları gazeteler, takip ettiği proğramlar biçimlendirir, fikirlerini ve hassasiyetlerini bu basın organları belirlerler. Bu yüzden Rachel'ın bu davranışındaki en temel nokta dünyanın dikkatini bu bölgeye çekmekti. Burada diğer aktivist arkadaşlarıyla beraber eylemler düzenleyerek bu konuda çalışsalarda etkili olamadılar. Çünkü o insanları biçimlendiren medya herşeyi değil amacına hizmet edeni ekranlara, insanlara taşır. Filistinde bulunduğu süre içerisinde Filistinli çocuklara İngilizce öğretmeye çalıştı ve kendiside onlardan Arapça öğrenmeye çalıştı. Rachel'ın Arapça öğrenme isteği aslında burada daha sonra da vakit geçirebilmek bunu yalnızca bir yıllık bir serüvene bağlamadan sürekli hale getirmek isteğinden kaynaklanıyordu. Ailesine yazdığı e-maillerde de bunu sık sık anlatmıştı. Bu e-maillerde kendi hassasiyetinin ne kadar yüksek seviyede olduğunu, empati yeteneğinin ne kadar geliştiğini gösteren bir cümlesi vardır; ''Ben hala, Pat Benatar dinleyerek dans etmeyi ve erkek arkadaşlar bulmayı ve iş arkadaşlarımın karikatürlerini çizmeyi çok istiyorum. Fakat bunun sona ermesini de istiyorum. Hissettiğim şey güvensizlik ve korku. Hayal kırıklığı. Bunun dünyamızın esas gerçeği olması ve bizim, aslında, buna ortak olmamızdan dolayı hüsrana uğradım.'' Rachel Corrie Filistinde geçirdiği 3 aydan sonra 16 Mart 2003 günü İsrail devletinin sürekli olarak yaptığı saldırılardan biriyle karşılaştı. İsrail devletine ait bir bulldozer Filistinli bir ailenin evini yıkmak için eve geldiğinde Rachel Corrie'de orada bulunuyordu. Kendisinin Amerikan vatandaşı olmasına güvenmiş bulldozerin önüne geçerse bu yıkımı engelleyebileceğini düşünmüştü. Fakat atladığı bir şey vardıki o da ; ''Hem Amerikan hükümetleri hem de İsrail hükümetleri işin özünde konu kendi insanları dahi olsa önemsemezler, Amerikan hükümeti para babası siyonistlerin kıçlarını yalamakla, İsrail hükümetiyse kendi inançlarını insanların ölümleri pahasına uygulamayı tercih ederler.'' Rachel atlatıdığı bu nokta 16 Mart 2003 gününün kısa ama ilham verici ve anlamlı hayatının son günü olmasına neden olmuştu. O İsrail Bulldozer'i Sabbah'ın kendinden geçmiş askerleri gibi bir insanın ölümü pahasına olsa dahi verilen emri uyguladı. Rachel Corrie o gün o bulldozerin altında kalarak can verdi.
Günümüzde özellikle Türkiye'de insanların en çok arayış içinde oldukları şeylerde birisi de kendilerine örnek alacak bir rol modeldir. Herkes tarihsel bir karakteri veya bir siyasetçiyi kendisine rol model edinir, onun gibi düşünmeye çalışır, onun gibi davranır, hatta onun gibi giyinir. Fakat özellikle siyasetçiler zaten bulundukları pislik çukurunun içinde kendilerine dahi ''gerçek'' anlamda hayrı dokunmayacak insanlarken, onları örnek alanlarda aynı durumları daha küçük çapta da olsa yaşamaya mahkum olurlar. Fakat özellikle müslüman insanların yakın tarihten örnek almaları gereken yegane kişidir Rachel Corrie. Bütün ideolojilerden, din kaynaklı sanılan saçma batıl inançlardan kendisini arındırmış ve hiç bilmediği insanların yanına, hiç bilmediği biryere onların hakkını savunmak için gitmiştir.
Olurda yaratan cennetini nasip ederse orada görüşmek dileğiyle......
